تبلیغات

ابزار هدایت به بالای صفحه

ابزار وبلاگ

تصویر ثابت

نور آسمانی ... - میلاد نور...


آمدم دنیا برای دیدن روی علی     ورنه با این مردم دنیا چه کاری داشتم
اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِیِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَیْهِ وَعَلى آبائِهِ فی هذِهِ السّاعَةِ وَفی كُلِّ ساعَةٍ وَلِیّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَلیلاً وَعَیْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فیها طَویلاً

.:حرف دل:.

آری آقا جان زمان آن رسیده است که اللهم نشکو الیک فقد نبینا و غیبیة امامنا را بخوانیم. زمانه تاب ادامه دادن برایمان نگذاشته است.اما نمیدانم تا کدامین آدینه باید منتظرطلوع آن نـــــــورآسمــــــــــــــانی بمانیم و بسوزیم؟! اما میدانم مقصر خودمان و گناهانمان است چراکه از هزاران سال پیش تا کنون ملبیانی نبوده اند که دعوتت را لبیک گویند.آخر، این همه لاف زن و مدعی اهل ظهور پس چرا یار نیامد که نثارش باشیم؟؟؟!! مولای من طعنه ها و زخم زبان های مردم بی مهر زمانه نمکی است بر زخم دل عاشقان و دلسوختگان این وادی اما به عشق لبیک ندای منادی صبر میکنیم... آقاجان ، ما از تو به غیر از تو نداریم تمنا حلوا به کسی ده که محبت نچشیدست

تماس با ما

.:پشتیبانی آنلاین:.



.:معرفی سایت به دوستان:.

 
نام شما :
ایمیل شما :
نام دوست شما:
ایمیل دوست شما:


Powered by ParsTools

نویسندگان

آمار

کل مطالب ارسالی:
کل نویسندگان:
بازدید امروز:
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل:
بازدید کل :
آخرین بازید :
آخرین بروزرسانی:

ای نگار دلم نمی آیی؟؟؟!!!!

اسلایدر

آمدم دنیا برای دیدن روی علی     ورنه با این مردم دنیا چه کاری داشتم
موضوع: دل نوشته | نویسنده: حسین زیبنده



گاه و بیگاه این دل تنگم                    از حصار قفس رها میشد
از غم هرچه داشت دل میکند           راهی راهی آشنا میشد
مأمنی در شمال شرق زمین            منزل دل شکسته ها میشد
یک خیابان منتهی به بهشت             گاه گاهی پناه ما می شد
او که خود غربتش زبان زد ماست      میزبان غریبه ها میشد
به چه حال خوشی دلم وقتی           زائر مشهدالرضا میشد
میهمان ها اگرچه بد و چه خوب       میرسیدند از شمال و جنوب
میزبانی رئوف چشم به راه             همهمه ازدحام صبح و غروب
باز هم مثل بارهای دگر                   از ته دل تو را صدا زده ام
دل به دریا زدم و قلبم را                  بین خوبان چه خوب جازده ام
باهمه کوله بار رو سیهی                لطف تو سایه ی سرم شده است
و تو بار دگر کرم کردی                    روزیم بازهم حرم شده است
پشت در زیر سایه ی ایوان             السلام علیک یا سلطان
یا امام رئوف ادرکنی                      این منم همان بد هربار
بارها شاهدی که خوب شدم         تحت تأثیر لحظه ی دیدار
با تمام وجود حس کردم                 که حریم حرم امانم داد
بارها با دو چشم خود دیدم             آنچه را خواستم همانم داد
تا به بیراهه ای دچار شدم             این حرم راه را نشانم داد
با جهانی عوض نخواهم کرد           لذت کاسه های آبش را
به دو عالم نمی دهم به خدا          یک نفس صحن انقلابش را
شرح احوال من نگفتنی است        من کجا و لطف بی حد تو
گرچه لایق نبوده ام اما                   قسمتم گشته باز مشهد تو
عاشقی رو سیاه و پر دردم            تو نبودی اگر چه میکردم
این زیارت به انتهاش رسید              مددی کن دوباره برگردم...


مشهد ... زیارت ... گنبد طلا... صحن انقلاب ...  واژه هایی آشنا اما پر از جسرت... باز می شود که ببینم آن صحن آسمانی را؟؟؟